Czytam. Pochłaniam, bo książka napisana świetnym językiem o sprawach, które mnie dotyczą. Pani Cusk trafia w sedno - opisuje czysto subiektywnie swoje intymne doświadczenie i mam wrażenie, że udało jej się dotknąć jakiejś szerszej sprawy, może nawet Prawdy.
Nie rozumiem, czemu ta książka wywołała tyle oburzenia w świecie, hahaha. Mi przyniosła wielką ulgę - że nie tylko moje weekendy legły w gruzach, że nie tylko ja na liście marzeń na jednej z czołowych pozycji mam sen (choć jedna noc, ale cała! aaaa!), i ktoś to nie tylko przeżywa, rozumie, ale jeszcze tak pięknie ujął w słowa... Gucio za chwilę będzie miał 9 lat... ledwo ledwo pamiętam tamtą siebie - zmiana jest (choć jak dla mnie na lepsze) to jednak brutalna i tylko częściowo z mojej woli, hahahah.
Na zdjęciu my z Marcinem, jeszcze Przed. Polecam książkę.
https://czarne.com.pl/katalog/ksiazki/praca-na-cale-zycie
Jak rozmawiać z dziećmi o eksterminacji? o sąsiadach, których już nie ma? Jak pokazywać miasto i jego historię? Zdecydowanie dostałam odpowiedź: osobiście, mówiąc o sobie, o swoich bliskich, pokazywać emocje... Mimo szalejącego wiatru, spędziliśmy na mieście wiele godzin, włócząc się z naszym Najlepszym Przewodnikiem:) Dzieciory są teraz wyedukowane lepiej niż średnia krajowa, hahaah, a i ja się wiele dowiedziałam! Zachwycił mnie zwyczaj kładzenia kamyka na grobie. Piękne i proste, jak nasze światełka.
