Zaczęło się

Rok temu o tej porze byliśmy już w szpitalu... nasilały się skurcze, prawie całą noc przesiedziałam na wielkiej gumowej piłce, podskakując i coraz bardziej czując, że to JUŻ. Czasem tylko wchodziłam do wanny z ciepłą wodą. Mimo bólu i zmęczenia, wiedziałam, czułam, że z Guciem wszystko dobrze, że jest zdeterminowany i silny w swojej podróży. Wiedziałam że da radę. Że wszyscy damy. Marcin pomagał mi jak mógł. I cieszę się że WIE jak to jest, że tam był.

Radość z Twojej obecności Synku, jest większa niż wszystko, co znamy.